İnsan nedir ki?

İnsan…
Sanki bir tas. Daldırıyor kendisini okyanusa pervasızca, en fazla hacmi kadar alabiliyor…

İnsan…
Sanki bir göl. Kimisi lut gibi, kimisi tuz gölü.

İnsan…
Sanki bir yemek. Malzemesi eksik kalsa yemek olmaz, usülüne göre yapmazsan yenmez.

İnsan…
Sanki bir uçurum. Dibini göremezsin, köprüsüz geçemezsin.

İnsan…
Sanki bir deli fişek. Nereye isabet edeceğini, ne yapacağını bilmeden…

İnsan…
Sanki bir gül. Ne kadar sağı solu budansa da azimle gül verir, herşeye rağmen.

Sanki bir gül! Goncayken başka, solarken başka, kokarken başka güzel…

Ve insan sanki bir gül,
Ucu bucağı belli olmayan derya misali.
Sanki bir gül evet.
La dese keşke O’ndan gayrısına,
Ah keşke LA diyebilse…
Tecelligah-ı Rahmani olabilse…